#architektura

Dlaczego „Kwaśne obole” Jakuba Sęczyka tak bardzo podkreślają swoją samozwrotność, wsobność, autonomiczność? Można by odpowiedzieć, że to w gruncie rzeczy niezrozumiały awangardowy eksperyment, przykład poezji świadomie zamykającej się w rezerwacie przyszykowanym jej przez „system”.

Jest to lektura obowiązkowa dla urzędników, polityków, publicystów, architektów, urbanistów, socjologów, ale też aktywistów zajmujących się tematem mieszkaniowym. Stanowić będzie jeszcze długo nieocenione kompendium wiedzy w tym zakresie – recenzja książki „System do mieszkania” Agaty Twardoch.

„Betonia” domyka architektoniczną tetralogię non-fiction Beaty Chomątowskiej. Autorka wypracowuje w niej nowy typ reportażu historycznego – taki, który skupia się na architekturze i opowiada o jej przemianach, dzięki czemu pokazuje zmiany, jakim podlega dane społeczeństwo. Jej reportaż historyczny cechuje statyczność, szczegółowość, dystans, społeczne zaangażowanie i subwersywność.