#autofikcja

Przez Polskę ostatnich kilkunastu lat przetaczały się kolejne fale autobiografii, autofikcji, esejów czy powieści sprawozdających przygody i cierpienia ponowczesnego podmiotu. Autorki i autorzy domagali się taryfy ulgowej dla doświadczenia, zwłaszcza traumatycznego; jedni krytycy odpowiadali na tę empatyczną interpelację, inni przypominali, że w literaturze, jak w Gromdzie, nie ma miękkiej gry. Jako czytelniczki znamy już sporą część tego repertuaru i na pewne chwyty zwyczajnie się nie nabieramy. A jednak nadal wypatrujemy szczerości.

Manifesty są pożyteczne właśnie dlatego, że ich autorzy mają zwyczaj mówić za dużo. ÉdouardaLouis przynajmniej stawia sprawę tak, że można się z nim naprawdę pokłócić” – o wywiadzie rzece przeprowadzonym przez Mary Kairid i zarazem manifeście literatury politycznej francuskiego pisarza.