#autobiografia

Przez Polskę ostatnich kilkunastu lat przetaczały się kolejne fale autobiografii, autofikcji, esejów czy powieści sprawozdających przygody i cierpienia ponowczesnego podmiotu. Autorki i autorzy domagali się taryfy ulgowej dla doświadczenia, zwłaszcza traumatycznego; jedni krytycy odpowiadali na tę empatyczną interpelację, inni przypominali, że w literaturze, jak w Gromdzie, nie ma miękkiej gry. Jako czytelniczki znamy już sporą część tego repertuaru i na pewne chwyty zwyczajnie się nie nabieramy. A jednak nadal wypatrujemy szczerości.

Dzisiejszy Ziemkiewicz to raper po odwyku. Siłownia, porządna dieta, zdrowe relacje z dziećmi. Z żoną ogląda koncerty Filharmoników Wiedeńskich (rodzinna tradycja), z córką-filozofką debatuje o Žižku” – recenzja wywiadu rzeki „Ziemkiewicz” autorstwa Wiktora Świetlika.

Manifesty są pożyteczne właśnie dlatego, że ich autorzy mają zwyczaj mówić za dużo. ÉdouardaLouis przynajmniej stawia sprawę tak, że można się z nim naprawdę pokłócić” – o wywiadzie rzece przeprowadzonym przez Mary Kairid i zarazem manifeście literatury politycznej francuskiego pisarza.

Nieprzypadkowo „Le Consentement” to pierwsza książka Springory. W autobiografii pokazuje ona, do jakiego stopnia pisanie — jako praktyka i model życia — wymaga przełamania symbolicznej dominacji mężczyzn w kulturze, w tym wypadku w polu literatury i krytyki literackiej.