#literatura zaangażowana

W czasie masowych protestów przeciwko zaostrzeniu przepisów aborcyjnych Maja Staśko opublikowała w Krytyce Politycznej artykuł „Grzeczne już byłyśmy. Teraz jesteśmy skuteczne (i ostro wkurwione)”. Pisała, że my – kobiety – już nie prosimy o swoje prawa, ale ich żądamy. Na koniec dodała: „Trzeba było nas nie wkurwiać”. Z perspektywy czasu bojowy ton artykułu przypomina raczej wymachiwanie szabelką. Okazało się, że nie miałyśmy karty przetargowej, bo bardziej niż skuteczne, byłyśmy […]

Realizm nie jest w rzeczywistości niczym innym niż literatura, kiedy udaje jej się ukazać nam świat w jego dynamice, kiedy udaje jej się nas uwrażliwić na konieczność i pewność transformacji naszego społeczeństwa. To, czego oczekujemy od takiej literatury, jest jasne: to zrozumienie naszych czasów, wyjaśnienie naszych sprzeczności, przekroczenie naszych ograniczeń.

Temat, który podejmujemy we wrześniowym numerze MF, sygnując go hasłem „Śledź zmiany” (od nazwy jednej z opcji w Wordzie), to zapoznana a jednocześnie stale towarzysząca nam kwestia: praca i codzienność redaktorek i redaktorów, korektorów i korektorek, edytorów i edytorek, tj. wszystkich tych, którzy pracując z tekstem, w taki czy inny sposób uczestniczą w tej „dziwnej instytucji zwanej literaturą”.

Hitchens w swojej książce doskonale unika pułapki kombatanckiego zadęcia i buduje interesujący projekt egzystencjalny, który, mimo upływu ponad piętnastu lat, czytany w Polsce w 2017 roku, zaskakuje aktualnością – recenzja „Listów do młodego kontestatora” Christophera Hitchensa.