Artur Hellich

„Jak wyjść z siebie” Agaty Sikory to zatem coś w rodzaju „otwarcia nowego frontu”, skierowania wypracowanej perspektywy badawczej tym razem na rejon własnego życia. Ściślej zaś: na obszar codzienności milenialskiego rodzica w czasach słabnących więzi społecznych.

Przypomnienie koncepcji pedagogicznej Wóycickiego, które tu proponuję, ma służyć lepszemu zrozumieniu sytuacji, w jakiej nauczyciele poetyki znaleźli się dzisiaj. Wiele dylematów Wóycickiego jest bowiem zaskakująco aktualnych – Artur Hellich o uczeniu poetyki.

Zawsze kiedy wracam do Sławińskiego, coś mnie zaskakuje. Czasami przenikliwość spostrzeżenia, czasami nieoczywistość kryptopoetyckiej struktury wypowiedzi. – Artur Hellich o „Pismach zebranych” Janusza Sławińskiego.

Czytany dzisiaj, esej warszawskiego krytyka staje się nieomal kasandryczną przepowiednią, a sam Komendant wyrasta na proroka własnego pokolenia. Bo czy nie tym właśnie – popularną pieśnią religijną, zbiorem kolęd, pastorałek i jasełek – stała się w oczach równolatków III RP i osób jeszcze młodszych mityczna „Solidarność”?