Karolina Kulpa

Przez Polskę ostatnich kilkunastu lat przetaczały się kolejne fale autobiografii, autofikcji, esejów czy powieści sprawozdających przygody i cierpienia ponowczesnego podmiotu. Autorki i autorzy domagali się taryfy ulgowej dla doświadczenia, zwłaszcza traumatycznego; jedni krytycy odpowiadali na tę empatyczną interpelację, inni przypominali, że w literaturze, jak w Gromdzie, nie ma miękkiej gry. Jako czytelniczki znamy już sporą część tego repertuaru i na pewne chwyty zwyczajnie się nie nabieramy. A jednak nadal wypatrujemy szczerości.

Manifesty są pożyteczne właśnie dlatego, że ich autorzy mają zwyczaj mówić za dużo. ÉdouardaLouis przynajmniej stawia sprawę tak, że można się z nim naprawdę pokłócić” – o wywiadzie rzece przeprowadzonym przez Mary Kairid i zarazem manifeście literatury politycznej francuskiego pisarza.

Kogo, gdzie i w jakich warunkach wychowujemy? Do czego przygotowuje szkoła powszechna? Co dzieje się w pęczniejącym sektorze szkół prywatnych („progresywnych”, liberalnych i konserwatywnych)? – wstęp od redakcji

Potrzebujemy (…) większej obecności historii i kultury palestyńskiej w programach nauczania – rozmowa z Moniką Bobako o tym, jak uczyć o ludobójstwie.

Barbara Rojek, Krzysztof Sztafa i Karolina Kulpa o „Nowym rozdaniu: Rhythm & Flow Polska”, drugim sezonie „The Last Of Us” oraz „Fat City” Leonarda Gardnera.

Redakcyjne polecenia: „Wczoraj byłaś zła na zielono” Elizy Kąckiej, „Working Through What Is. Depression and the Predicament of Reality in Poland” Grzegorza Sokoła, „Dobrze, bracie” Petera Markusa i „Gaja” Justyny Steczkowskiej.

Do przepastnego wora ze stemplem „opowieści o awansie klasowym” Maciej Jakubowiak nie dorzuca nic nowego. „Hanka” niczego nie przekracza, niczego nie poddaje w wątpliwość, za to podobnie jak dzieła, na których jest wzorowana, z założenia potwierdza społeczny i literacki status quo. – recenzja książki „Hanka” Macieja Jakubowiaka.