#pedagogika

Populizm lewicowy jest populizmem dlatego, że żąda sprawdzenia niesprawdzonych możliwości. Trawestując Freirego: odpowiedź na ucisk nigdy nie jest bardziej brutalna od samego ucisku – mówi Piotr Stańczyk w rozmowie „Jest szansa dla miliarderów”.

Człowiek znacznie rzadziej widzi i poznaje przedmiot, niż mu się wydaje. Najczęściej dostrzega tylko to, co wie z cudzych słów, gdyż w istocie nie styka się z nim samym – Ewald Iljenkow w eseju „Wokół pojęcia »działalności« i jego znaczenia dla pedagogiki”.

Skoro wyobrażamy sobie, iż w przyszłości coraz większa liczba ludzi będzie odpowiedzialna za coraz większy zakres spraw — jakie wynikają stąd postulaty dla wychowania? – fragment „Wychowania dla przyszłości” Bogdana Suchodolskiego

Przypomnienie koncepcji pedagogicznej Wóycickiego, które tu proponuję, ma służyć lepszemu zrozumieniu sytuacji, w jakiej nauczyciele poetyki znaleźli się dzisiaj. Wiele dylematów Wóycickiego jest bowiem zaskakująco aktualnych – Artur Hellich o uczeniu poetyki.

Pytanie dotyczy nie tylko tego, jak dużo tejże, ale także jakiego rodzaju edukacja jest potrzebna klasie robotniczej, która stopniowo przekształca społeczeństwo w socjalistyczną wspólnotę. Ponieważ misją tej klasy jest przewodzenie wielkiej transformacji, należy zadać pytanie, jakiego rodzaju intelektualne i kulturowe uposażenie pozwoli jej wykonać to zadanie.

Barbara Rojek rozmawia z poetami, krytykami i członkami środowiska literackiego o możliwościach pedagogiki poezji.

Dwa wiersze Filipa Matwiejczuka.

Nie chodzi o nostalgię za przeszłością, której powrót nie wchodzi w rachubę – nie można wejść dwa razy do tej samej rzeki. Chodzi o to, że warto nakreślić szkice nowej nowoczesności, w której znów możliwa byłaby sieć współrzędnych, a więc sama idea postępu, perspektywa, dzięki której można się poruszać.

Myślenie we właściwym tego słowa znaczeniu zaczyna się właśnie tam – i tylko tam – gdzie świadomość człowieka natrafia na sprzeczność.