#Płatonow

Niosące ciemność żywioły wroga zatrzymały się na styku jej ubrania i nie tknęły nawet powierzchni jej policzków – krzepka i milcząca, podążała w noc śladem swojej trumny i nie żałowała nieziszczonego życia, jak gdyby miała to za błahostkę – opowiadanie Andrieja Płatonowa w tłumaczeniu Mateusza Stefańskiego.

Matka osunęła się na miękką grobową ziemię, aby zbliżyć się do swoich milczących synów. A milczenie to było potępieniem ich morderców i żalem po matce, która pamiętała zapach ich dziecięcych ciał, kolor ich żywych oczu – opowiadanie Andrieja Płatonowa w tłumaczeniu Mateusza Stefańskiego.