04/2026

„Barys po raz kolejny oferuje swój «zestaw standardowy»: powieść o nieuleczalnym dziedzictwie klasowego wstydu, niepowodzeniach emancypacji, rozczarowanych rynkiem pracy inteligentach powracających na wieś i tych do końca życia skazanych na prowincję”. – Olga Żyminkowska recenzuje powieść Łukasza Barysa „Gdzie sypiają dzikie konie”.

„Socjalizm jako gospodarcza droga donikąd”, „Czy się stoi, czy się leży… – minusy płacy minimalnej” albo „Zasypywanie dziury w ziemi – czyli kto dopłaca do niewydajnych kopalń?” – to tylko kilka spośród haseł ilustrowanych przez kwiat młodzieży komiksiarskiej zachęconej konkursowym groszem sypniętym przez Forum Obywatelskiego Rozwoju

Violette Leduc powiedziała kiedyś, że gdyby nie stała się pisarką, może zostałaby sprzątaczką – i rzeczywiście długo nic nie wskazywało na to, że będzie autorką bardzo cenioną w środowisku literackim nie tylko za życia, ale i dziś, ponad pół wieku po jej śmierci.

„Wkrótce słońce ścieli się na warszawskich elewacjach, mgła ustępuje, wyłaniają się zza okna sylwetki śródmieścia, szklane pale wydarte ziemi, słupy skierowane w sine niebo. Ku nim też wychylam głowę. Smutne lampy, ogołocone drzewa, pojedyncze odciski na nieośnieżonych dróżkach – czy istnieje coś bardziej typowego niż sezon w rozkwicie?” – czwarty odcinek cyklu Krzysztofa Sztafy.