wyrozniony

Grafomania zmienia świat – robi to w przeciwieństwie do literatury „po prostu”, która ten sam świat zapieka w istniejących wyobrażeniach. Obietnica grafomanii jest wilgotna i krągła. Relacja między autorką i czytelniczką napięta. Pozory wspólnego interesu rozwiane. Przęsła mostów porozumienia wygięte.

Książka Marcina Mokrego „Solarysze” łączy w sobie wiele modnych w poezji ostatnich lat wątków. Nad podmiotem nieustannie krąży widmo katastrofy klimatycznej, tematyzowana jest troska i empatia, gdzieś na horyzoncie majaczy hasło o „kryzysie wyobraźni”, a całość przeplatają poruszające fragmenty o charakterze autofikcyjnym.

Czy istnieje teoria tak zwięzła, że można ją wyłożyć na piętnastu stronach, a zarazem tak pojemna, że potrafi zainspirować kolejne tysiące stron analiz? Krytyczna wobec obowiązującego porządku, ale nie dająca się przez ten porządek przejąć i skorumpować? Istnieje. Opracował ją Guy Debord, zawarta jest w książce „Społeczeństwo spektaklu”.

„Socjalizm jako gospodarcza droga donikąd”, „Czy się stoi, czy się leży… – minusy płacy minimalnej” albo „Zasypywanie dziury w ziemi – czyli kto dopłaca do niewydajnych kopalń?” – to tylko kilka spośród haseł ilustrowanych przez kwiat młodzieży komiksiarskiej zachęconej konkursowym groszem sypniętym przez Forum Obywatelskiego Rozwoju

Violette Leduc powiedziała kiedyś, że gdyby nie stała się pisarką, może zostałaby sprzątaczką – i rzeczywiście długo nic nie wskazywało na to, że będzie autorką bardzo cenioną w środowisku literackim nie tylko za życia, ale i dziś, ponad pół wieku po jej śmierci.