#uniwersytet

Skoro wyobrażamy sobie, iż w przyszłości coraz większa liczba ludzi będzie odpowiedzialna za coraz większy zakres spraw — jakie wynikają stąd postulaty dla wychowania? – fragment „Wychowania dla przyszłości” Bogdana Suchodolskiego

Przypomnienie koncepcji pedagogicznej Wóycickiego, które tu proponuję, ma służyć lepszemu zrozumieniu sytuacji, w jakiej nauczyciele poetyki znaleźli się dzisiaj. Wiele dylematów Wóycickiego jest bowiem zaskakująco aktualnych – Artur Hellich o uczeniu poetyki.

W sytuacji stale rosnących cen najmu na rynku prywatnym stwierdziliśmy, że nie możemy stać z założonymi rękami – pisze Dawid Małecki, opisując przygotowania do okupacji krakowskiego akademika Kamionka.

Ogólnie można powiedzieć, że przyjęliśmy strategie stosowane przez związek na terenie zakładów pracy, ale zaadaptowaliśmy je do uczelni – Gabriela Wilczyńska i Monika Helak rozmawiają o ewolucji ruchu studenckiego w Polsce.

„Trudno jest oddzielić brudne codzienne praktyki uniwersyteckie od wielkich metaforycznych znaczeń, które tak swobodnie przenikają się z emocjami i przekonaniami na temat akademii. Chociaż możemy rozsądnie dążyć do interweniowania w ten proces «przerabiania siebie», a może nawet do uzyskania jakiegoś jasnego poczucia natury naszego powołania, nie możemy wyjść poza dialektykę i wyobrazić sobie, że nie jesteśmy osadzeni i ograniczeni przez instytucjonalne światy i środowiska, które już stworzyliśmy” — szkic Łukasza Bata wokół książki „Stoner” Johna Williamsa.

Coraz bardziej masowi czytelnicy, częściowo wykształceni w naszych szkołach, a częściowo gdzie indziej, mówią nam, że samotność nie jest ich kulturalnym obowiązkiem. Że czytanie i praca są efektywne także w społecznej ciżbie.

Jeśli profesjonalna krytyka literacka agresywnie promować będzie wśród poetów i poetek postawy komunikatywne – a to właśnie robi Kaczmarski, nawet gdy pisze o autorach uchodzących za „trudnych” – to gwarantuję, że już wkrótce będziemy świadkami pierwszego w historii lokowania produktu w wierszu.

Sebald stawiał pierwsze prozatorskie kroki w przestrzeni eseistyki krytycznoliterackiej, przestrzeń tę z powodzeniem uczynił tyleż naturalną, co komplementarną częścią własnej twórczości stricte literackiej.