„Tak naprawdę to typowa historia z młodoliterackiej niszy. Gdzieś na tyłach 11. Targów Książki w Krakowie odbyła się gala wręczenia nagród w pewnym mało znanym, środowiskowym konkursie poetyckim. Było deszczowe, październikowe popołudnie 2007 roku.” – fragment zapowiadający książkę Krzysztof Sztafy „Faza istnienia. Liryka Tomasza Pułki”.

O nastolatkach gada się bez przerwy, widzi się w nich przyszłość, a zarazem wywołuje się wokół nich paniki moralne. A jednak literackich prób wciąż jak na lekarstwo.

Przez Polskę ostatnich kilkunastu lat przetaczały się kolejne fale autobiografii, autofikcji, esejów czy powieści sprawozdających przygody i cierpienia ponowczesnego podmiotu. Autorki i autorzy domagali się taryfy ulgowej dla doświadczenia, zwłaszcza traumatycznego; jedni krytycy odpowiadali na tę empatyczną interpelację, inni przypominali, że w literaturze, jak w Gromdzie, nie ma miękkiej gry. Jako czytelniczki znamy już sporą część tego repertuaru i na pewne chwyty zwyczajnie się nie nabieramy. A jednak nadal wypatrujemy szczerości.

„Jak wyjść z siebie” Agaty Sikory to zatem coś w rodzaju „otwarcia nowego frontu”, skierowania wypracowanej perspektywy badawczej tym razem na rejon własnego życia. Ściślej zaś: na obszar codzienności milenialskiego rodzica w czasach słabnących więzi społecznych.

Aldona Kopkiewicz w książce „Kim jest ona, gdy mnie nie ma” decyduje się by być czasem banalną, śmieszną lub naiwną i to najmocniejsza strona jej książki. Problem w tym, że banał to broń obosieczna – może być wyrazem szczerości, ale może być też abstrakcyjnym ogólnikiem, który więcej zaciemnia, niż odkrywa.

Dzisiejszy Ziemkiewicz to raper po odwyku. Siłownia, porządna dieta, zdrowe relacje z dziećmi. Z żoną ogląda koncerty Filharmoników Wiedeńskich (rodzinna tradycja), z córką-filozofką debatuje o Žižku” – recenzja wywiadu rzeki „Ziemkiewicz” autorstwa Wiktora Świetlika.