„Jak wyjść z siebie” Agaty Sikory to zatem coś w rodzaju „otwarcia nowego frontu”, skierowania wypracowanej perspektywy badawczej tym razem na rejon własnego życia. Ściślej zaś: na obszar codzienności milenialskiego rodzica w czasach słabnących więzi społecznych.

Aldona Kopkiewicz w książce „Kim jest ona, gdy mnie nie ma” decyduje się by być czasem banalną, śmieszną lub naiwną i to najmocniejsza strona jej książki. Problem w tym, że banał to broń obosieczna – może być wyrazem szczerości, ale może być też abstrakcyjnym ogólnikiem, który więcej zaciemnia, niż odkrywa.

Dzisiejszy Ziemkiewicz to raper po odwyku. Siłownia, porządna dieta, zdrowe relacje z dziećmi. Z żoną ogląda koncerty Filharmoników Wiedeńskich (rodzinna tradycja), z córką-filozofką debatuje o Žižku” – recenzja wywiadu rzeki „Ziemkiewicz” autorstwa Wiktora Świetlika.

Manifesty są pożyteczne właśnie dlatego, że ich autorzy mają zwyczaj mówić za dużo. ÉdouardaLouis przynajmniej stawia sprawę tak, że można się z nim naprawdę pokłócić” – o wywiadzie rzece przeprowadzonym przez Mary Kairid i zarazem manifeście literatury politycznej francuskiego pisarza.

„Choć Perry na ogół trafnie identyfikuje społeczne problemy związane z seksem w dwudziestym pierwszym wieku, trudno oprzeć się wrażeniu, że ukręciła tu «12 życiowych zasad» Jordana Petersona w wersji dla młodych kobiet.” – Recenzja książki Louise Perry „Rozprawa przeciwko rewolucji seksualnej” autorstwa Anny Obłękowskiej.

Grafomania zmienia świat – robi to w przeciwieństwie do literatury „po prostu”, która ten sam świat zapieka w istniejących wyobrażeniach. Obietnica grafomanii jest wilgotna i krągła. Relacja między autorką i czytelniczką napięta. Pozory wspólnego interesu rozwiane. Przęsła mostów porozumienia wygięte.