Zarówno w tonach apologetycznych, jak i w głosach skrajnie nieprzychylnych Małgorzacie Lebdzie uderza osobliwy fenomen: większość z nich zdaje się, raczej niż o samym tomie „Dunaj. Chyłe pole”, mówić o wątkach, których ten w istocie nie porusza. Czy więc dochodzi tu do egzorcyzmowania widm, które w jakiś osobliwy sposób nawiedzają wiersze autorki?

Książka Marcina Mokrego „Solarysze” łączy w sobie wiele modnych w poezji ostatnich lat wątków. Nad podmiotem nieustannie krąży widmo katastrofy klimatycznej, tematyzowana jest troska i empatia, gdzieś na horyzoncie majaczy hasło o „kryzysie wyobraźni”, a całość przeplatają poruszające fragmenty o charakterze autofikcyjnym.

Czy istnieje teoria tak zwięzła, że można ją wyłożyć na piętnastu stronach, a zarazem tak pojemna, że potrafi zainspirować kolejne tysiące stron analiz? Krytyczna wobec obowiązującego porządku, ale nie dająca się przez ten porządek przejąć i skorumpować? Istnieje. Opracował ją Guy Debord, zawarta jest w książce „Społeczeństwo spektaklu”.

„Palestyński ruch oporu z pewnością nie jest ruchem klimatycznym” – pisze Andreas Malm. Co łączy te dwie sprawy? Dlaczego książka w większości poświęcona historii podboju Palestyny przez Brytyjczyków w XIX wieku, krytyce teorii lobby syjonistycznego i obecnie trwającemu ludobójstwu w Gazie ukazuje się w serii poświęconej humanistyce środowiskowej? I dlaczego jest to ważne?

„Jakie jest rosyjskie społeczeństwo w czasie wojny: zmilitaryzowane i zmobilizowane, czy cyniczne i apatyczne? Oba te poglądy są błędne” – fragmenty raportów z badań socjologicznych Laboratorium Socjologii Publicznej w tłumaczeniu Mikołaja Winiarskiego.

Anne Carson, poetka, tłumaczka i filolożka klasyczna, jest znana z niechęci do mówienia o sobie. Unika wywiadów, a swoje książki zaopatruje w króciutki biogram, ograniczony zazwyczaj do dwóch informacji: że pochodzi z Kanady i uczy starożytnej greki.